Güzel günler sana gelmez, sen onlara gitmelisin ….

Son günlerin meşhur kelamı. “Hayat sana güzel!” Memnun olanların mutluluklarına bakıp mutsuz olma halinin bir nevi lisana getirimi. Kendi hayatlarındaki hoşlukları görmeyecek kadar kör olmanın bir diğer ismi tahminen de. İster istemez kızıyor insan. Her ne kadar espriyle karışık bir formda söylense de yavan bir tadı var. Küfür üzere çınlıyor başta.

Hiçbir şey sanıldığı ve görüldüğü kadar kolay değil. Epey gece gündüz çalışmaları, karar verme sancıları ve çeşitli badireleri aştıktan sonra karşısına geçip “hayat sana güzel!” demek biraz ayıp olmuyor mu? Meğer hayalini gerçekleştirmiş, memnun, huzurlu birinin yazdıklarını dinleyip keyif ve dersler almaktır hakikat olan.

Psikolog olmama karşın bu kelamı ben de çok işitirim. Kendimi oyalamayı severim. Evvel kendim için gezer görür dolaşırım. Hoş olan paylaşılır hayat ideolojimle ne yaptım ne ettiysem paylaşırım. Bu şu demektir: “ Bak ben yaptım, ben gittim sen de git sen de tıpkı hisleri yaşa, mutlu ol. Hayattan keyif al! “ O denli fazla paralar gerektirmiyor hayatın bana hoş olması için. Gökten zembille inen bir şey de yok. Hayatın bana sunduklarından fazlasını talep etmeden yaşamımı hoş kılacak ne varsa hakkını vererek yapmaya çalışıyorum. Hepsi bu. O denli oturduğun yerden hayat hoş olmuyor ne yazık ki!

Her şey yalnızca para da değil. “Paran var hayat sana güzel” “Bekarsın hayat sana hoş, “ Her hafta geziyorsun hayat sana güzel”, “Zamanın var hayat sana güzel”… Bir insan hayatın kendine güzel olmamasından bu kadar dem vuruyorsa sormak lazım: Sen hayatını güzelleştirmek için ne yapıyorsun? Keyifli olmak için hangi adımları attın? Daima yapmak istediğini söyleyip ertelediğin şeyleri ne vakit yapacaksın? Yoksa hala oturduğun yerden, diğerlerine bakıp “oh, hayat sana güzel” demeye devam mı edeceksin?

Biliyorum ve eminim ki hayat hareketi seviyor. Oturduğun yerden spor yapamaz, sevgili bulamaz ya da dünyayı dolaşamazsın… Hayatını değiştirmek isteyip, parmağını bile oynatmayacaksan hiçbir şey aslında sana hoş olamaz. Hayat lakin içinde bulunduğun şartları kabul edip teslim olduğunda hoş olur. Örneğin kıyıya yakın oturuyor olmana karşın üşenmeyip yürüyüşe çıktığın an, bisiklete binmeyi bildiğin halde erinmeyip denize sıfır pedal çevirdiğin an ömrün sana verdiklerini kullanmaya başlarsın. İşte o an hayat da sana sürprizlerini sunar. Hayat her şeye karşın çok hoş, tabi bunu görene… “Hayatın bizim için ne tabir ettiği hayatın karşımıza neler çıkarttığı ile değil, bizim hayatın karşısına çıktığımız halla belirlenir, başımıza gelenlerden çok bizim olanlara verdiğimiz reaksiyonlar ile gelişir.” Der Lewis Dunnington Şimdi, “hayat sana güzel” diyenlere demeliyiz ki Evet, HayaT BanA Hoş ! Kanser hastalarının “yaşayacağım ” motivasyonuyla güzelleştiği dünyada hayatını elemle dolduranlara bu da benim eleştirim…

Hayatın hoşluğunu ve nahoşluğunu yazgıya bağlayanlar var bir de. Onlara söylenebilecek tek şey Şems-i Tebriz’den : “ Mukadderat hayatımızın evvelden çizilmiş olması demek değildir. Bu sebepten,”ne yapalım, mukadderatımız böyle” deyip boyun bükmek cehalet göstergesidir. Yazgı yolun tamamını değil, sadece yol ayrımlarını verir. Güzergah belirlidir lakin tüm dönemeç ve sapaklar yolcuya aittir. Öyleyse ne hayatının hakimisin, ne de hayat karşısında çaresizsin.”

Ve Mevlana der ki;

‎”Üzülme!..Dert etme can!..Görebiliyorsan, dokunabiliyorsan, nefes alabiliyorsan,…yürüyebiliyorsan…Ne memnun sana!..Elinde olmayanları söyleme bana…Elinde olanlardan bahset can!…Üzülme!..Geceler daima kimsesiz mi geçecek?..Gidenler dönmeyecek mi?..Yitirdiğin her ne ise; bir bakarsın yağmurlu bir gecede..Veya bir bahar sabahında karşına çıkmış…Bil ki! Hoşluklar de var bu hayatta…Gel Git’lerin olmadığı bir hayat düşünebilir misin?..Hüzün olgunlaştırır” …Kaybetmek sabrı öğretir”Dört dörtlük tarifi yalnızca müzikte var. Hayatı olduğu üzere kabullenmeli ve üzerine elimizden gelenleri inşa etmeliyiz. Hayatın hoşluğu beş para etmez bu sendeki ki yaşama aşkı olmazsa!

ROTA: İnsan kendine olan inancı, hamaseti ve umudu kadar genç, kuşkusu, kaygıları ve bezginliği kadar yaşlıdır. Hiç kimse fazla yaşamış olmakla yaşlanmaz. İnsanları yaşlandıran ülkülerinin bitmesidir. Bir insan hayranlık duyup sevebildiği kadar genç demektir. İçinizdeki çocuğa uygun bakın. O memnunsa siz de memnunsunuz.

Yorum bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir