OKUL FOBİSİ ÇİFT TARAFLIDIR

Okulların başlaması ile birlikte, bilhassa anaokulu ve birinci okul devrinde yaşanabilen okul fobisi, ayrılık anksiyetesi de sıkça duyulmakta. Birinci bir kaç hafta yaşanabilecek ahenk probleminden bahsetmiyoruz aslında burada. Okula gitmek istemeyen, fizikî bir hastalık olmadığı halde sabahları karnı, başı ağrıyan, mutsuz ve gözleri yaşlı bir halde derslere girmeyi reddeden, hatta ağlama ve öfke krizleri yaşayan çocuklar, ve tabi ki okulda dertli gözlerle bekleyen annelerden bahsediyoruz. Katta, kapı önünde durmalarına müsaade verilmeyince, okulun kimsenin bile bilmediği bölmelerinden içeri sızabilecek kadar dert dolu anneler, ebeveynler.

Çocuk bembeyaz bir sayfa üzeredir. Konutta, ortamda ne varsa alır, emer; buna annenin, babanın hatta aile büyüklerinin korkuları, öfkeleri, dehşetleri da dahildir. İşte bu noktada bir kısır döngü başlıyor. Okul fobisinin altında yatan en büyük neden de ailedeki ayrılma anksiyetesinin, bağımlılığın çocukta can bulmasıdır, zira bu süreç çift taraflıdır.

Çok korunan, fanusta büyütülen, her vakit her istediği olan, “hayır” ı kabul etmeyen, sorumluluk almasına, bağımsızlaşmasına müsaade verilmeyen, her adımı büyük bir telaşla takip edilen bu çocuklar, okula başladıklarında kendilerini çok savunmasız ve yalnız hissederler.

Zira tek yıldızın onlar olmadığını ve yeri geldiğinde göz yaşlarının yarar etmediğini gördüklerinde, düştükleri mana veremedikleri boşluk ile inançsız hissederler. Konutta ya da okulda onları bekleyen büyüklerinin yüzündeki ifadeyi de gördükçe, geride bıraktıklarına ya da kendilerine berbat bir şey olacağına dair felaket senaryoları da pekişir ve okula alışma sürecinde de zorlanırlar.

Halbu ki okul hayatın küçük bir modelidir. Her sınıfta birbirinden farklı ailelerin yeniden birbirinden farklı çocukları vardır. Hasebiyle her birinin de tekrar farklı bir bakış açısı vardır. İşte bu çocuklar okula başladıklarında dışarıdaki hayata hazırlanırken, orta noktada buluşabilmeyi, tek hissin memnunluk olmadığını, her vakit her istediklerinin olamayacağını, yalnızca kendilerinin kazanamayacağını, yeri geldiğinde kaybetmenin de öğretici olabileceğini, paylaşabilmeyi, öfkesini nasıl denetim edebileceğini, sorumluluk almanın ve kendi emeği ile başarmanın verdiği özgüveni de deneyimleyecekler.

O yüzden gelin orta noktada buluşalım. Okulun birinci günü çocuğunuza eşlik ettikten, onu öğretmenine bıraktıktan sonra, özerkleşmeye başlamasının size verdiği grurla meskene dönerken birazdan içeceğiniz kahvenin kokusunu burnunuzda hissedin.

 

Yorum bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir