Ömür Dediğin Bir Algı ile Başlar

İnsanın olduğu her an mana kazanıyor
 
Vakit o kadar çabuk ilerliyor ki… 

Dün sokakta top oynayan çocuk, bugün pencere kenarında torunlarını bekliyor olabilir. Bir vakitler genç ve yakışıklıyken, şimdilerde tahminen de yalnızca bir kaç fotoğraf bunu doğrulayabilir. Harabe bir meskenin önünde asılı eski ancak yıkanmış çamaşırlar, vaktinde caddelerde tozunu attıran, şimdilerde yola çıkması bile mümkün olmayan kırmızı bir otomobil, bükülmüş bir bel, lekeli eller, dökülmüş dişler, tahminen yalnızlığı paylaşan bir kedi…
 
Ve ne kadar kaldıysak bu dünyada, o kadar sorgulamaya başlıyoruz kendimizi. İnsan olmanın inanılmaz nimetlerinin yanı sıra, dayanılmaz yükü, yüzümüze eklenen her bir kırışıklık ile daha da belirli ediyor kendini. Aynada fark edilen her bir beyaz saç, deneyimlerimizin yanı sıra yılların ne kadar süratli geçtiğini de söylüyor bizlere. Ve yaşımıza yaş eklendikçe iç hesaplaşmalarımız ve sorgularımız ağırlaşıyor.

Neden? Nasıl? Niye? Keşke…
 
Pekala bu kaçınılmaz ve geri dönülmez sürecin doğurguları bu kadar ağır ve moral bozucu olmak zorunda mıdır?

Elbette ki yaşlılıkta önlenemez fizikî belirtiler olacaktır, ama yıllarımızı o ana kadar nasıl değerlendirdiğimiz daha değerli değil midir?

O yılları yalnızlık ve acı yılları olarak mı tasarlıyoruz yoksa yaşlı lakin ruhsal açıdan genç, yaşadıklarından ve tecrübelerinden mutlu, tatminkar, hala daha yaşama bağlı ve en değerlisi huzurlu olarak mı?

Ve tüm bunların öncesinde kendimizi ve hayatı algılayışımızı, bu dünyadaki yerimizi baştan düşünmemiz gerekmektedir.
 
Biz insanoğlu, hayvanlardan ve bitkilerden farklıyız. Bizler düşünür, hisseder ve bunları sözel olarak tabir edebiliriz. Davranışlarımızla kendimizi anlatırız. Zekamızla medeniyetler kurarız ve tekrar tıpkı zekamızla yıkarız. Çalışırız, para kazanırız, severiz, aldatırız ya da aldanırız, vidan azabı duyarız, sonra yeniden severiz. Münasebetiyle biz öteki tüm canlılardan başkayız. 
 
Ve ey okuyucu, senden bir tane daha sen var mı?

Tahminen ikizin vardır, tahminen de sana çok benzeyen birisi. Lakin ses tonu ile ismi ile cismi ile davranışları ile ya da hayatı ile senin birebir aynın biri daha var mı? Yok, değil mi?

Bu dünyada bir tane daha sen yok. Münasebetiyle en pahalı elmastan bile daha kıymetlisin okuyucu. Ve bu bedellilik, bu biricik olma, sana büyük bir sorumluluk getiriyor. Yaptıklarından sen sorumlusun, oburu değil. Kimse seni zorla sinirlendirmiyor, sen sinirleniyorsun. Kimse o tercihi yapman, o yolu seçmen için seni zorlamıyor. İleride hangi tercihi yapacağını bilen bir güç olsa da, onu sen seçiyorsun. Zira bir nefsin var, zira bir iraden var ve zira sen beşersin; yaptıklarından sen sorumlusun, tıpkı bizler üzere. 

Madem sorumluluk bizde, o vakit hayatı algılarımızla yaşadığımız, onlara nazaran düşünüp, hissettiğimiz ve tabi ki davrandığımız da bir gerçek. Hislerimiz şimdiki olaylarla değil niyetlerimizle oluşur. Hâlbuki hisler gerçekler değildir. Örneğin, bir dizi otomatik biliş sayesinde depresyonu davet ettiğimizde, hislerimiz ve davranışlarımız daima birbirini etkileyen bir kısır döngü haline gelir. Depresif beynimizin bize söylediği her şeye inandığımız için kendimizi mutsuz hissederiz ve bu saliseler içerisinde olur. 

Münasebetiyle, his ve kanılarımız bizi biz yapıyor lakin onların esiri de değiliz, diyebiliriz. Bu demek değil ki her türlü acı ve üzüntüyü bastıralım. Tabi ki her anın ve hissin yaşanması gerekiyor, ertelenmeden. Ancak hayatı algılayışımızda biz epey etkiniz farkında olmasak da. Bakmayı değil görebilmeyi öğrenmeliyiz, böylelikle algılarımızı daha kolay yönlendirebiliriz. Ve sonra sözlerimiz daha olumlu olmaya başlar. Akabinde hayata, etrafımıza ve kendimize dair hislerimiz daha olumlu olur ki bu da tahminen bir gülümseme olarak geri döner. Tahminen de böylelikle çok geç olmadan, süratle geçip giden trenleri de kaçırmamış oluruz. 

Unutmayalım ki, gün gelecek hepimiz mazide kalmış bir kare olacağız. Zira hayat ve vefat, geçmiş ve gelecek iç içe. Yarın ise, geri kalan ömrümüzün birinci günü. Münasebetiyle anı düzgün kıymetlendirmemiz gerek. 
 
 
 
 

Yorum bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir