Sosyal Fobik Çocuk

Bazen tanımadığı birini görünce annesinin bacağının gerisine saklanan, lokantada sipariş vermeye ya da kalabalık ortamlara girmeye çekinen, arkadaş edinemeyen çocuklar görürüz. Öğretmenin sorduğu sorunun yanıtını bilse bile parmak kaldırmaktan kaçınır bu çocuklar. Her ne kadar epey uslu görünseler de bu tasa, onların ömür kalitesini bozduğu üzere depresyonu da çağırabilmektedir.

Bu çok çekingenlik halleri doğuştan gelebildiği üzere çevresel faktörlerden de etkilenmektedir. Ebeveynin korkulu ve panik yapısı münasebetiyle, etraftan her an bir tehlike ile karşılaşacağını düşünebilir çocuk. Ya da yaşanan bir hastalık, konuşma bozukluğu, bedendeki şeklen bozukluk,rencide edilme, taciz edilme de tekrar çocuğun izole olmasında, toplum önünde önemli telaş yaşamasında tesirli olabilmektedir.

Bununla birlikte olumsuz ve gerçekçi olmayan biçimde, herkesin ona bakacağını, rezil olacağını, azarlanacağını, konuşamayacağını, dayanamayacağını ya da ne yapacaksa yanlışsız yapması gerektiğini de düşünerek durumun daha da sıkıntı hale gelmesine, farkında olmadan fırsat verebilmektedir.

  • Şayet çocuğunuzda bu özellikler varsa neler yapabilirsiniz?

Öncelikle çocuğun çekingenliğinin nedenlerini fark etmek gerekir ve bunların yerine daha fonksiyonel fikir ve davranışların geliştirilmesi sağlanabilir. Bu çeşit problemlerde en yeterli tahlil hem aile hem de çocukla çalışmaktan geçer.

  • Onu hiç bir şey için zorlamayın ya da çocuğunuza pısırık,çekingen ya da utangaç olduğunu söyleyerek, etiketlemeyin.
  • Çekingenliği sürerse kızmayın ya da çok fazla üzerinde durmayın. Ortama alışması için vakit verin.
  • Yeni ya da bilmediği bir ortama girmeden evvel çocuğunuzu hazırlayın. Sakin bir ses tonu ile nereye gidileceğini ve orada kimlerin olacağını evvelden açıklayın. Hatta bir arada zihninizde canlandırın.
  • Anne babanın ya da çocukla yakından ilgilenen bireylerin korkulu, utangaç davranışları, çocuğun huzursuzluğunu arttıracaktır. Sizlerin yabancılarla rahat bağlantıya geçmeniz, çocuğunuzun ismine performans derdi yaşamamanız onun için yeterli bir model olacak ve onu rahatlatacaktır.
  • Çocuğunuzun inançlı ortamlarda daima yeni tecrübeler edinmesini sağlayın ve etap aşama daha kalabalık ortamlara girin. Örneğin meskene çocuk konuklar çağırın. Ya da çocukların aileleri ile bir arada katılabileceği sanat atölyelerine gidin. Ne kadar toplumsal ortama maruz kalırsa zihnindeki felaket senaryoları o kadar azalacaktır.
  • Çocuğunuzu cesaretlendirin. Lakin bunu yaparken “Sen yaparsın, sana güveniyorum!” üzere söyleyerek kendisine olması gerektiğinden fazla sorumluluk yüklemeyin. Bu durum onu daha da kaygılandırabilir. Kendisinin nereye gitmek istediğini sorun.
  • Çocuğunuzu çok korursanız, sorumluluk almasını engellersiniz. Endişelerinden kaçmasına böylelikle toplumsal korkusunun daha da büyümesine yardımcı olursunuz.
  • Unutmayın ki beş parmağınızın beşi bile bir değil. Hasebiyle her çocuk da tıpkı değildir. Çocuğunuzdaki olumlu özellikleri fark edin ve bunları onunla paylaşın.

Pekala, bu türlü bir çocukluk geçirdiyseniz ve hala telaş yaşamaya devam ediyorsanız ne yapabilirsiniz? O da öteki bir yazıya…

Yorum bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir