ÇOCUKLARDA DOYUMSUZLUK

Günümüzde aileler çocuklarının azla yetinmeyi bilmediğinden ötürü yakınmaktadırlar. Çocuklarda görülen doyumsuzluk davranışı yanlış ebeveyn tavrına bağlı olarak karşımıza çıkmaktadır. Ebeveynler çocuklarının doyumsuz olduğunu söylemekte, onları memnun edemediklerinden ötürü şikayet etmekteler. Meğer ki kimi vakit anne-babalar âlâ şeyler yapmaya çalışırken, çocuklarına ziyan verebilmektedirler. Çocuklarına hudut koyamayan ve her şeyin çocuk merkezli yapıldığı hami ailelerin çocuklarında vakitle doyumsuzluk yaşanabilmektedir. Şayet uygun istekler hudutlar içerisinde yerine getirilirse çocuklar doyumsuz olmaktan daha çok memnun olmayı öğrenebilirler.

Çocukların doyumsuz olmalarındaki en büyük etken ailelerin çocuğun isteklerine hudut koymamasıdır. Hudut koymaktan kasıt, çocuğun neleri yapıp yapamayacağı, uygun davranışın ne olduğudur. Hudut, çocuğun iç disiplin kazanmasına yardımcı olur. Fakat hiçbir çocuk kendisine hudut konulmasından hoşnut olmaz. Zira çocuk açısından hudut demek çocuğun özgürlük alanlarının kısıtlanması ve isteklerinden yoksun olması manasına gelir. Meğer hudut çocuğun davranışının kabul edilir yahut edilemez olduğunu gösterir.

Ebeveynler keyifli çocuklar yetiştirmek için onlar ile empati kurabilmeli, onları anlamalı ve çocuklarına katiyen her şeyin bir hududu olduğunu belirtmeli, öğretebilmelidirler.

Aile çocuk üzerindeki otoritesini uygun bir formda ayarlamalıdır. Yeri geldiğinde çocuğa ‘’hayır’’ denmeli ve çocuk bu duruma alıştırılmalıdır. Başlarda zorluklar yaşanması olağandır lakin adım adım çocukta ilerleme kaydedilerek, çocuk bu duruma vakitle adapte olabilmektedir.

Anne ve baba çocuğa karşı net bir hal sergilemeli ve dengeli olabilmelidirler. Bir ebeveynin evet dediği bir şeye öteki ebeveynin de uyması gerekir. Çocuğun yakın etrafı tarafından şımartılmasının önüne geçilmeli ve ebeveynler çocuk üzerinde denetim düzeneği kurabilmelidirler.

Aile çocuğun yaşına ve yapısına nazaran aşikâr sorumluluklar vermelidir. Çocuk bu sorumlulukları tamamladıktan sonra ödüllendirmek gerekir. Bu sayede çocuk, bir şey elde etmenin kolaylığına alışmamış olacaktır. Çocuğu ödüllendirirken; takdir ve mükafatın dozu düzgün ayarlanmalıdır. Zira şayet çocuk yaptığı olumlu bir davranıştan sonra olduğundan fazla bir biçimde takdir görürse bu durumun çocuğa yansıması olumsuz olacaktır.

Çocukla birlikte daima irtibat halinde olunmalı ve çocuğun istekleri dinlenmeli, kestirip atılmamalı, orta yol bulunmaya çalışılmalıdır.

Yorum bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir